لافکادیو

یک نام نیست؛ یک سرنوشت است.

لافکادیو

یک نام نیست؛ یک سرنوشت است.

قول مردانه

شنبه, ۱۷ مرداد ۱۳۹۴، ۱۰:۳۵ ب.ظ

 

«اگر تکه ای از زندگی می ماند کمتر می خوابیدم و بیشتر رویا می دیدم چون می دانستم هر دقیقه که چشمهایمان را بر هم می گذاریم ۶۰ ثانیه نور را از دست می دهیم .هنگامی که دیگران می ایستند من راه می رفتم وهنگامی که دیگران می خوابیدند بیدار می ماندم. هنگامی که دیگران صحبت می کردند گوش می دادم و از خوردن یک بستنی لذت می بردم. اگر تکه ای زندگی به من ارزانی می شد لباسی ساده بر تن می کردم نخست به خورشید چشم می دوختم وسپس روحم را عریان می کردم. اگر دل در سینه ام همچنان می تپید؛ نفرتم را بر یخ می نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می کشیدم.»

نشستم کنارش روی حوض کوچکی که وسط آسایشگاه درست کرده ­اند. داخلش کلی ماهی جور واجور ریخته اند و حالا آن ماهی ها هم از حوض دست ساخت سربازها خوش­شان آمده تخم ریخته­ اند و کلی بچه ماهی پر شده در حوض. از هر دری گفتیم. پسر خدمتی ام است - پسر خدمتی در ارتش یعنی کسی که دقیقا یک سال بعد از تو به خدمت اعزام شده- این چیزها را یاد بگیرید برای فردایتان در پادگان به درد می­خورد. می­گفت برنامه ­ات برای بعد از خدمت چیست؟ با خودم فکر کردم. برنامه ­ام برای بعد از خدمت چیست؟ من دقیقا روز بعد از خدمت می­خواهم چه کار کنم؟ خنده ­ای روی لبم آمد و آن لحظه ملغمه ­ای از چرت­ پرت­های آرمانی ­ام را خوردش دادم تا متوجه نشود پشت این خنده ترس بزرگی هست. اما پشت آن خنده ترس بزرگی بود. ترس بزرگی که نمی­دانم چطور باید با آن روبرو شوم.

دقیقا 105 روز دیگر خدمتم تمام می­شود. 21 ماه پوشیدن یک لباس. یک کفش. یک کلاه. بیست و یک ماه گتر کردن پا. بیست و یک ماه ایست گردان...از نو فرمودند... از جلو نظام... خبردار... از راست نظام... پییییش... قدم آهسته با نمره با شمارش... بشمار... جمع وسط... بدو بایست... خسته نباشید... نصر من الله و فتح قریب فبشر الصابرین تکاور ولایت... سرباز زینت کشور و مایه افتخار ملت است من ستوانسوم وظیفه... بیست و یک ماهی که بعضی روزهایش وقتی می­خواستم صبح در خانه لباس استتار کویری بد رنگ خدمت را تن کنم ناگهان دستم به سمت پیراهن آبی چهارخانه روی آویز می ­رفت...سریع دور برم را می پاییدم که کسی نگاهم نکند و دستم را پس می­کشیدم.

تصمیم دارم بعد از این صد و پنج روز دیگر هیچ وقت هیچ وقت هیچ وقت با زندگی ام کاری نکنم که از دیدن طلوع خورشید محروم شوم. دیگر نخواهم گذاشت زندگی بهترین ساعات روزم را در ازای درآمد ناچیزی که می خواهد به من ببخشد به یغما ببرد. می خواهم اگر کاری می کنم در ازای توانایی هایم مزد بگیرم. می خواهم هر شب با شوق ادامه دادن کاری که دوستش دارم به خواب بروم و صبح با اشتیاق تجربه ای تازه چشم باز کنم. می خواهم در کاری باشم که در آن شراکت داشته باشم نه فقط یک حقوق بگیر معمولی. نمی دانم چند نفرتان صد سال تنهایی ماکز را خوانده اید. نمی دانم واقعا چند نفر می توانند احساس آئورلیانو بوئندیا را درک کنند. نمی دانم چند نفر در زندگی شان رمدیوسی داشته اند. اما می خواهم ماهی یک بار طلوع خورشید را با کسی که قرار است تمام سختی های سال های بعد زندگی ام را با او قسمت کنم به تماشا بنشینم. می­خواهم دوربینی را که سال­ها پیش باید می­خریدم بخرم. می­ خواهم هر فصل یک جای سرزمینم را ببینم. می­ خواهم کنار کسی باشم که فقر برایش یک روز بی لبخند باشد. یک روز بدون تجربه گم شدن در آغوش طبیعت. من او را پیدا می ­کنم. چون می­ دانم او هم دنبال من می ­گردد. و همین الان که انگشتانم روی کیبورد می ­لغزد او روی پشت بام یا حیاط کوچک خانه­ شان دفتر خاطراتش را باز کرده و دارد بارش شهابی برساووشی را تماشا می ­کند و با هر شهابی که روی دفتر آسمان خط می­ اندازد تو دفترش زیر جمله 100 جایی که باید طلوع خورشیدش را با من به تماشا بنشیند به خط 48 رسیده.

+ اگر از آن آدم­ های واقع گرا هستید مطمئنا این پست آزارتان خواهد داد. می ­توانید صفحه را ببندید. اما نمی ­توانید رویای من را زیر پا بگذارید. من با این رویا زندگی کرده ام و هر روز حس می کنم به او و به رویایم نزدیک تر می شوم.

+ پاراگراف ابتدایی قسمتی از وصیت نامه گابوی دوست داشتنی ام است. گابو من آن تکه زندگی را جای تو نفس خواهم کشید. قول مردانه.

+ آن بالا در عکس خودم هستم با تمام رویاهایم. تمام قد.

  • ۹۴/۰۵/۱۷
  • لافکادیو

نظرات  (۷)

دیدن طلوع خورشید وقتی داره از پشت کوه میاد بالا خیلی عجیبه...آسمان نارنجیِ پشت کوه...وقت هایی که این نعمت نصیبم میشه و میتونم ببینم روی سکوی خانه می ایستم و به کوه هایی که نزدیکند اما انگار دورند نگاه میکنم و خورشید رو میبینم که آهسته داره از طرف دیگر کوه بالا میاد و به قله که رسید لبخند میزنه...
دیدن طلوع خورشید به همان اندازه شگفت انگیز و خوش طعمِ که دیدن آسمان پر ستاره ی سحر فوق العاده ست...
پاسخ:
همه اینها با "او" طعم واقعیش رو پیدا میکنه.
امیدوارم پیدا کنی دختر صد در صد دلخواهت رو و از اون مهم تر وقتی پیداش کردی تو هنوز همونی باشی که متر و معیارهاش می خورد به اون دختر...
نمی دونم چطور بگم ولی شبیه من نشی که دری بودم و مدت ها و مدت ها به دنبال تخته ای که جفت و جور با من باشه می گشتم.
بالاخره پیدا کردمش اما ...
من دیگه اون در سابق نبودم. هرز رفته بودم و کناره هام همه خورده شده بودند...
پاسخ:
من هنوز متر و معیارامو پیدا نکردم...

موفق باشی
چشم بهم بزنی تموم شده
برای کنکور اول سال اول کتابم نوشته بودم صد و خورده ای روز تا کنکور دفعه بعد که کتابو باز کردم 10روز تا کنکور مونده بود
پاسخ:
10 روز...
:))
+جواب کنکور نیامد؟
  • آناهــیــ ـــتا
  • وقتی یه توپ بزرگ خودش رو پرت می کنه وسط حوض زندگی, آدم همه ی تلاشش رو می کنه که توپه رو بندازه بیرون و راحت بشه..
    توپی که ممکنه بخاطرش خیلی چیزا از آدم دریغ بشن... اما بعد از رفتنش آدم چند برابر قدرشون رو می دونه. قدر چیزایی که دوس داره و به تاخیر انداخته.. قدر تواناییاش.. و اون چیزایی که تا اون موقه پشت توپ مخفی شده بودن..
    خیلی جالبه ها, گاهی اوقات ممکنه بدیهی ترین چیز تو زندگی شما آرزوی من باشه... یه جورایی ترسناکه ینی...
    پاسخ:
    دقیقا بدیهی ترین چیزها تو خدمت آرزوت میشه...
    ایشالا به هرچی میخای برسی رفیق. که اگه واسشون زحمت بکشی حتماً میرسی :)
    پاسخ:
    از کرامات شیخ ما چه عجب...
  • نیمه سیب سقراطی
  • میدونی چی کم داشت این پست ؟!
    بعد 105 روز یه نفس عمیق بلند ِ کشداااااااااااااااار ...

    + تجربه ی اینایی رو که گفتین نداشتم ولی خوب فهمیدمش ، اندازه ی رمدیوس داشتن آئورلیانو
    پاسخ:
    یه نفس عمیق کشدار روی قله دماوند. یه صبح پاییزی. موقع طلوع خورشید.

    فکر کردم اینو برادرم نوشته :| صد روز خدمت ... خستگی ... و ...

    رویای خوبیه. دلم میخواد بهش برسم. میشه؟
    پاسخ:
    میشه.