لافکادیو

یک نام نیست؛ یک سرنوشت است.

لافکادیو

یک نام نیست؛ یک سرنوشت است.

آقا پسری که تو پژو 206 مشکی به شماره شهربانی 87 نون 169 ایران 10 ساعت 16:50 دقیقه روی پل شیخ بهایی دختر بغل دستیت رو وحشیانه بغل کردی و بیست و چهار ثانیه همونطور تو بغلت نگهش داشتی و بعد بوسیدیش خواستم بهت بگم که در جریان باشی چراغ ترمز سمت راستت خرابه.

  • ۲۴ مرداد ۹۷ ، ۱۹:۰۹
  • لافکادیو

تو راه برگشت مدام با خودم تکرار می‌کردم هندزفری و ویتامین. هندزفری و ویتامین. خیلی حافظه‌ام ضعیف شده. خیلی. مدام پیش خودم تکرار می‌کردم تا بالاخره یه فروشگاه لوازم موبایل دیدم. ماشین-آره من ماشین دارم اگه ندیدیش برو صفحه دوم:) - رو پارک کردم و بدون چونه هندزفری رو گرفتم و اومدم خونه. داشتم لباسام رو عوض می‌کردم که گفتم اَه ویتامین که یادم رفت! خیلی حافظه‌ام ضعیف شده. خیلی. شربت خاکشیری که مامان آماده کرده بود رو خوردم و لپ تاپم رو روشن کردم و هندزفری رو بهش وصل کردم. نمی‌دونم شما هم از این کارها می‌کنید یا نه. ولی من وقتی یه وسیله جدید می‌گیرم مدام دنبال اینم بفهمم نسبت به قبلی چقدر بهتره. مدام می‌خوام همون کارهای قبلی رو باهاش انجام بدم و ببینم چقدر سریع‌تره و از این حرف‌ها. نیم ساعت داشتم تو یوتیوب دنبال آخرین آهنگ‌هایی می‌گشتم که با هندزفری قبلی گوش داده بودم. همون که یکی از گوشیاش هم خراب شده بود. هی می‌گفتم همین آهنگ. همین رو باید اول گوش بدم. بعد می‌گفتم همین؟ هی می‌خواستم آهنگ بهتر و جدیدتری که صداش تو گوشم مونده باشه رو پیدا کنم. اما نمی‌شد. خیلی حافظه‌ام ضعیف شده. خیلی. آخر سر با کلی وسواس گوشی‌ها رو - شما بهشون چی میگین بیلبیلک؟- گذاشتم تو گوشم و آهنگ رو پلی کردم. انگار رفتم تو یه دنیای دیگه... اوه... هیچ‌وقت اصرار نکنید با هندزفری‌ای که یکی از گوشی‌هاش یا به قول شما بیلبیک‌هاش خراب شده اصرار به ادامه دادن کنید. همین‌طور در مورد آدم‌ها هم عمل کنید عالی میشه. یه بنده خدایی هست هندزفری‌ها و هدست‌هاش اسم هم داره. اون‌قدر هم خل و چل نباشین. سعی کنید متعادل زندگی کنید. شب‌ها هم قبل خواب مسواک بزنید. تا 11 هم بیشتر بیدار نمونید. نصیحت‌های دیگه هم داشتم ولی خیلی حافظه‌ام ضعیف شده. خیلی. یه ترس‌هایی هست تو زندگی هر آدمی که واقعیت داره. یعنی کاری نمی‌تونید در مقابلش انجام بدین. اونا ترس‌های واقعی زندگی شمان. چیزهایی که شما واقعا در مقابل‌‌شون ناتوانید. شاید خیلی از ترس‌ها رو بشه کاریش کرد. بشه کم‌کم مقابل‌شون قوی شد. بشه در مقابل‌شون قد علم کرد. اما بعضی‌ ترس‌ها هست که فقط باید باهاشون دست داد. نشوندشون سر میز و گفت اوکی. چی برات بیارم؟ مثل من که امروز به یکی از این ترس‌هام همین حرف رو زدم و اون هم خیلی محترمانه اومد سر میز نشست. مثل ترس از اینکه یه روز تو خیابون که دارم راه میرم درست از اون دست پیاده‌رو یا درست تو ماشین کنار دستیم تو ترافیک همت یه چهره آشنا ببینم و به خودم بگم چقدر به نظر آشنا می‌اومد. بعد چراغ سبز بشه و راه بیفتم و تا چهارراه بعدی مدام به خودم بگم چی قرار بود بگیرم؟ و هیچ‌وقت نفهمم اونی که تو ماشین کنار دستیم بهم لبخند زده بود کی بود...

  • ۲۱ مرداد ۹۷ ، ۲۲:۵۱
  • لافکادیو

امین بهم زنگ زده و میگه لافکادیو میای بریم عروسی؟ گفتم عروسی؟ گفت آره عروسی دوستمه خیلی تنهاست. کسی رو دور و برش نداره. میخواستم با دادشم برم ساقدوشش بشم ولی داداشم نتونست بیاد. اگه میخوای بیا من ساقدوشم تو هم سولدوش باش. کنار هم خوش میگذره. با تو حال میده. دوستایی که فکر کنن کنار من خوش میگذره خیلی تو دنیا کم هستن. خیلی کم. بهش گفتم نه. حال نمیده عروسی کسی بری که نمیشناسیش چه برسه بری سولدوشش باشی. گفت اونو چیکار داری تو بیا من و تو میریم یه گوشه میگیم میخندیم. گفتم نمیشه که باید بشینیم پیشش بعد کلی تو فیلمش می‌افتیم. بعد تا آخر عمر باید قیافه منو تو فیلم عروسی‌اش تحمل کنه...خلاصه کلی بهونه آوردم تا قبول کرد بی‌خیال من بشه. قطع که کرد فکر کردم چقدر بده آدم برای عروسی‌اش احساس تنهایی کنه. احساس کنه که دوستی نداره که تو عروسی‌اش وقتی به چشماش نگاه می‌کنه به جای استرس و اضطرابی که فامیل‌های نه چندان دوست‌داشتنی‌اش بهش میدن خیال‌‌اش رو راحت کنه که چند نفری تو اون اتمسفر هستن که قلبشون براش می‌تپه و می‌خوان حالش خوب باشه و حاضرن براش هر کاری از دست‌شون برمیاد بکنن. شمردم تا ببینم از این دوستا دارم که بشه بهشون گفت دوست جون جونی؟ خارجیا بهش میگن بِستی... بعد یه دفعه چشمم خورد به تبی که وبلاگم توش باز بود. آره من از اونام که بیشتر از هر کسی وبلاگ خودشون رو می‌خونن:) گفتم تو وبلاگم با بهترین دوستام چیکار کردم؟ یاد دوتا از دوستای وبلاگیم افتادم که دوست داشتم باهاشون خیلی بیشتر دوست و مهربون بودم و متاسفانه الان دیگه دور و برم نیستن. یکی‌شون وبلاگش رو بسته و یکی‌شون هم دیگه از اون کامنتای دوست داشتنی لافی چطوری؟ برام نمیذاره. از اون حال احوال پرسیا که می‌دونستی واقعیه... که بعدش می‌نشستی براش از روزت می‌گفتی و حتی وقتی پا می‌شد بره برای خودش چایی بریزه می‌گفت وایسا نگو برم چایی بریزم بیام... دلم برای هر سه تاشون تنگ شده... آره اون آخری هم مجتبی است دیگه... شما دلتون برای کدوم دوست وبلاگی‌تون تنگ شده؟

  • ۱۹ مرداد ۹۷ ، ۲۲:۲۳
  • لافکادیو
This is a man's world, this is a man's world
But it wouldn't be nothing, nothing without a woman or a girl
You see, man made the cars to take us over the road
Man made the train to carry the heavy load
Man made electric light to take us out of the dark
Man made the boat for the water, like Noah made the ark
This is a man's, man's, man's world
But it wouldn't be nothing, nothing without a woman or a girl
Man thinks about our little bitty baby girls and our baby boys
Man made them happy, 'cause man made them toys
And after man make everything, everything he can
You know that man makes money, to buy from other man
This is a man's world
But it wouldn't be nothing, nothing, not one little thing, without a woman or a girl
He's lost in the wilderness
He's lost in bitterness, he's lost lost
 

+ آخ که این آهنگ رو باید با دلبر گوش داد.

+ واقعا جای تأسف داره که کسانی میان و اعتراض می‌کنن به اینکه ترجمه باید برای آهنگ نوشت و چرا پست انگلیسی میذارین! که طبق اطلاعات من گاها دانشجوی دکتری! و فوق لیسانس هستن! خواهر و برادر عزیز دور از شأن شماست...

  • ۱۸ مرداد ۹۷ ، ۱۶:۱۹
  • لافکادیو

  • ۱۷ مرداد ۹۷ ، ۲۰:۳۰
  • لافکادیو

  • ۱۵ مرداد ۹۷ ، ۲۱:۴۰
  • لافکادیو

به یک نفر جزوه‌خوان سریع برای خواندن پروپوزال تکنیکال کامرشال 500 صفحه‌ای نیازمندیم که من برم بخوابم اون صبح خلاصه رو به من توضیح بده:| من نمی‌تونم تو مانیتور چیزی بخونم. واسه همین مجبورم برم هرچیزی رو تو شرکت پرینت کنم با پول شخصی که بخونم‌شون و در جریان ماجرا قرار بگیرم. فکر کن برای همین دو تا جزوه پنجاه هزار تومن پیاده شدم. حالا آوردم خونه نگاهشون می‌کنم و می‌بینم تو کامپیوتر چقدر کمتر بود واقعا :|

اگه دلبر بود شاید برام می‌خوند همه اینا رو نه؟ بعد میگن خداتو شکر کن مجردی. که نیاز نداری به فکر کسی دیگه هم باشی. ولی من که می‌دونم. همینا که این چیزا رو میگن بیشتر از اینکه به فکر یکی باشن یکی رو دارن که به فکرشونه...

  • ۱۳ مرداد ۹۷ ، ۱۸:۵۵
  • لافکادیو

سوار هواپیما شدیم که برگردیم. فارغ از اینکه دختر جلویی که خیلی خوشگل هم بود و کلی هم عمل کرده بود با نامزد خوش تیپش داشتند کلی لحظات رمانتیک جلوی چشم من و راهول ایجاد میکردن و ما لذت میبردیم:) بعد بلند شدن هواپیما بهش گفتم این سوراخ کوچیک رو میبینی راهول؟ گفت کدوم؟ گفتم همین سوراخ کوچیک که تو پنجره هواپیماست. گفت آره. گفتم سوال امروز اینه: این سوراخ واسه چی اونجاست؟ یه نگاه بهم کرد و با دقت دوباره پنجره رو نگاه کرد و گفت من تا حالا شاید صدها بار پرواز کردم. به کشورهای مختلفی هم رفتم ولی هیچ وقت  این رو ندیده بودم. خندیدم. راهول آدم باهوشیه. گفت فکر کنم برای تنظیم فشار هوا باشه. گفتم آره. دقیقا. اگه این سوراخ کوچیک نباشه فشار بین دو تا لایه شیشه هواپیما متفاوت میشه. و لایه بیرونی تحمل فشار داخل رو نمیاره و میشکنه و همه‌مون می‌میریم. یه کم دیگه به سوراخه دقت کرد. گفتم تو زندگی بعضی وقتا چیزای کوچیک ما رو نجات میده. چیزایی که هیچ‌وقت حواسمون بهشون نیست. آدم باید حواسش به این چیزای کوچیک باشه. بعد سرم رو تکیه دادم به صندلی. راهول هم گوشی‌اش رو باز کرد و شروع کرد به نشون دادن عکس‌ها و فیلم‌های دختر کوچیکش و خانومش تو هند و اینکه دخترش داره شنا یاد می‌گیره ولی خودش بلد نیست. وقتی داشتیم تو تهران فرود می‌اومدیم به این فکر کردم که تو زندگی من چه چیزهای کوچیکی بودن که تا الان سرپا نگهم داشتن؟ چیزهایی که فراموششون کردم یا خیلی وقت‌ها اصن ندیدمشون؟ بعد یاد جای خالی دلبر تو دلم افتادم و به این فکر کردم که شاید اگه این جای خالی تو دلم نبود منم هیچ‌وقت نجات پیدا نمی‌کردم.

  • ۱۲ مرداد ۹۷ ، ۱۹:۵۵
  • لافکادیو

 با یه هندی اومدم ماموریت تبریز. تو هواپیما گفتم فرهنگ کتابخونی مون رو به رخش بکشم همینطور که هی جا به جا میشد چرت بزنه تا تبریز مجله رو برداشتم و چشمم خورد به این...دلبر دست بردار نیست. حالا هی شما بگو من چرا ازش مینویسم. حالا شما هی بگو اونی که تصورش میکنی واقعی نیست. اما مگه میشه تو این ارتفاع همچین اتفاقی همینطوری رخ بده؟ مگه میشه اینجا هم خودش رو نشون بده...

  • ۰۹ مرداد ۹۷ ، ۰۰:۲۸
  • لافکادیو

خون به دل ماه نبود. خون به دل من بود و عکسش روی ماه افتاده بود که تمام دیشب هی تو خواب از اینور به اونور بشم که چرا نیستی تا ببرمت اونجایی که روی چمنا دراز بکشیم و دو ساعت تمام برنامه سین ماه‌گرفتگی با موسیقی تپش‌های قلبت رو مو به مو اجرا کنم...

+ حرف بزن ابر مرا باز کن

  • ۰۶ مرداد ۹۷ ، ۲۳:۲۶
  • لافکادیو

داشتم تو یوتیوب انگلیسی یاد می‌گرفتم که یه دفعه لینک داد برای تماشای زنده زمین از فضا با دوربین ایستگاه فضایی. کلیک کردم و با یه موسیقی آروم نشستم به تماشای تمام عشق‌ها و آرزوها و مهربونی‌ها و دوستی‌ها و کمک‌ها و زیبایی‌ها و ایثار و فداکاری‌ها و اعتقادات و سرگذشت‌ها و نفرت‌ها و دشمنی‌ها و فسادها و دزدی‌ها و بداخلاقی‌ها و حق‌خوری‌ها و جنگ‌ها و کشتارها و قتل‌عام‌ها و حسرت‌ها و حسدها و کینه‌ها و خلاصه تمام اتفاقاتی که زیر اون ابرهای سفید داره اتفاق می‌افته و اون بالا هیچ‌کدوم‌شون وجود نداره. یاد آرزوی اندی تو رهایی از شائوشنگ افتادم. جایی که به مورگان فریمن میگه میدونی مکزیکیا به اقیانوس چی میگن؟ میگن که خاطره‌ای نداره. این جاییه که من می‌خوام باقی عمرم رو توش بگذرونم. فکر می‌کنم فضا هم یه چیزی مثل اقیانوسه. که می‌تونی توش غوطه‌ور بشی و کاملا فراموش کنی و فراموش بشی. بدون هیچ خاطره‌ای. هی دور و دورتر و دورتر بشی...اما نه. این جایی نیست که من می‌خوام باشم. از ابرها میام پایین. با سرعت از اقیانوس آرام رد می‌شم و خودم رو تو آسمون خاورمیانه رها می‌کنم. وسط بمب‌ها و موشک‌هایی که هرازگاهی یک گوشه از شهرها رو داره نابود می‌کنه وسط خون و اشک و درد تو یک گوشه تهران تو یه اتاق کوچیک خودم رو پیدا می‌کنم که نشستم و دارم به ویدئوی زنده از فضا نگاه می‌کنم و به تو فکر می‌کنم و حاضرم همه دردهای این دنیای بدردنخور رو تحمل کنم حتی از بودن تو فضا دست بکشم تا به بودن تو فضای تو برسم.

+ ببین بی‌حضور تو فضا چقدر غمگین است!

  • ۰۶ مرداد ۹۷ ، ۱۹:۳۵
  • لافکادیو

یه وقتایی وبلاگ نوشتن مقابل زندگی کردن قرار میگیره برام. یعنی یا باید اون بیرون زندگی کنم یا بلاگر باشم. این جور موقع‌ها مثل این چند هفته زندگی میاد تو اولویتم. به خودم میگم این یعنی تو بلاگر نیستی. بعد از خودم ناامید میشم که نوشتن برام اولویت نیست. بعد یه جنگ بی‌پایان بین دو تا آسیاب بادی تو دلم درمیگیره و من هیچ کاری نمیتونم برای تموم کردنش انجام بدم. هی این میگه خاک تو سرت به وبلاگت برس. هی اون میگه خاک تو سرت وبلاگ نوشتن زندگی نیست. زندگی اون بیرونه همون گرگ بی‌رحمی که دندوناش رو بهت نشون میده 14ام هر ماه که باید قسط‌هات رو بدی و حواست جمع باشه ته حسابت چقدر پول هست و ... معمولا هم اون شوالیه که قسط‌هام رو بهم یادآوری میکنه برنده میشه. چون اون یکی هیچ‌وقت وسط شمشیر زدن هاش چیزی مثل این که وبلاگ بنویس تا مسئول فلان صندوق قرض‌الحسنه پستت رو بخونه و بفهمه نباید از چنین آدم متشخصی قسط و اینها بگیره آخه! رو نمیگه. ته ته تهش میگه بنویس خاک تو سرت بذار چهار تا کامنت بگیری که فراموش نشی که به سرزمین مرده‌ها نفرستنت... ولی این حرف‌ها که حرف مفته... تهش 14ام میرسه و دفترچه قسط باید مهر بخوره. اینجور وقتا معمولا اون شوالیه یا همون آسیاب بادی با شمشیر پلاستیکی که زندگی واقعیه شمشیرش رو فرو میکنه تو قلب این شوالیه یا آسیاب بادی با شمشیر پلاستیکی که وبلاگ نویسه و بهش میگه تا باشد که همه ما رستگار شویم... منم بلند میشم دو بار دستام رو با حالت نزار و بی‌حوصله‌ای به هم میزنم و پرده‌ها بسته میشه و میرم بخوابم که فردا صبح دوباره برم سرکار...

+ چندوقت پیش به یکی از بلاگرها که مدام زبان می‌خوند و عرق می‌ریخت می‌خندیدم. این روزها دو تا هندی اومدن شرکت‌مون و ممکنه حتی باهاشون همسفر بشم. از لهجه عجیب و سخت‌شون که بگذریم باید یه ریکاوری برای مکالمه بکنم. وات کن آی دو؟ انی بادی هلپ می؟

  • ۰۴ مرداد ۹۷ ، ۲۱:۴۱
  • لافکادیو

وقتی بیشتر از همیشه داری می‌ترسی یعنی داری بیشتر از همیشه رشد می‌کنی. از ترس نترس! از اینکه تو زندگیت هیچ ترسی نداشته باشی بترس! فقط حواست باشه داشتن یکی که بتونی ترس‌هات رو باهاش شریک بشی خیلی مهمه!

+ همه چی اونوره ترسه

  • ۲۸ تیر ۹۷ ، ۲۰:۲۸
  • لافکادیو

Yesterday love was such an easy game to play.

Now I need a place to hide away.

Oh, I believe in yesterday.

+ Listen to yesterday

+ Watch today!

  • ۱۳ تیر ۹۷ ، ۱۹:۱۳
  • لافکادیو

هر چی فکر می‌کنم می‌بینم گناهکارترین آدما تو دنیا اونایی هستن که فرصت عاشق شدن رو از خودشون و دیگران دریغ کردن.

+ این حس ساعت دوازده‌‌تون بعد آزمون رو خریدارم.

  • ۰۸ تیر ۹۷ ، ۱۰:۱۱
  • لافکادیو