لافکادیو

یک نام نیست؛ یک سرنوشت است.

لافکادیو

یک نام نیست؛ یک سرنوشت است.

در روایت‌ها آمده که دو سرخ‌پوست روی دو کوه زندگی می‌کردند. آن‌ها هرکدام به طور جداگانه به این نتیجه رسیده بودند که بالای کوه بهترین جا برای در امان ماندن از دست جانورهای وحشی است - البته در روایت‌ها نیامده که سرخ‌پوست‌ها دقیقا به چه چیزهایی جانور وحشی می‌گفتند!- همین‌طور بالای کوه سردترین جا برای زندگی هم بود.

  • لافکادیو

دقیقا 105 روز دیگر خدمتم تمام می­شود. 21 ماه پوشیدن یک لباس. یک کفش. یک کلاه. بیست و یک ماه گتر کردن پا. بیست و یک ماه ایست گردان...از نو فرمودند... از جلو نظام... خبردار... از راست نظام... پییییش... قدم آهسته با نمره با شمارش... بشمار... جمع وسط... بدو بایست... خسته نباشید... نصر من الله و فتح قریب فبشر الصابرین تکاور ولایت... سرباز زینت کشور و مایه افتخار ملت است من ستوانسوم وظیفه... بیست و یک ماهی که بعضی روزهایش وقتی می­خواستم صبح در خانه لباس استتار کویری بد رنگ خدمت را تن کنم ناگهان دستم به سمت پیراهن آبی چهارخانه روی آویز می ­رفت...سریع دور برم را می پاییدم که کسی نگاهم نکند و دستم را پس می­کشیدم.

  • لافکادیو

اوبراین پا به درون نهاد و گفت: «یک­بار پرسیدی که در اتاق 101 چه هست؟ گفتم که جواب را خودت می­دانی. همه می­دانند. آنچه در اتاق 101 هست، بدترین چیز در دنیاست.» در از نو باز شد. نگهبانی آمد تو. وسیله ­ای سیمی -جعبه یا سبد مانندی- در دست داشت. آن را روی میز دم در گذاشت. اوبراین طوری ایستاده بود که وینستون متوجه آن نشد. اوبراین گفت: «بدترین چیز در دنیا برای هر آدمی درجاتی دارد. چه بسا که زنده به گور کردن باشد، یا مرگ بر اثر سوختن و غرق شدن و به صلابه کشیده شدن، یا پنجاه نوع مرگ دیگر. در مواردی امر کاملا پیش پا افتاده ­ای است که مرگبار هم نیست.»

  • لافکادیو

من تبدیل به یه آدم بزرگ شدم. این بدترین اتفاق زندگیمه که امروز متوجهش شدم. من دیگه هیچ چیزی رو حس نمی‌کنم. نمی‌فهمم. فقط با شماره‌ها و ارقام زندگی می‌کنم. امروز از یه نمایشگاه کوچیک کتاب یه شازده کوچولو خریدم تا فردا به یکی از دوستای خوب خدمتی که داره ترخیص میشه هدیه‌اش کنم. نمی‌دونم چرا این کار رو کردم. یه حسی بهم میگه این آخرین روزنه امید واسه فراموش نکردن یک راز خیلی خیلی بزرگ بوده. اینکه هیچ‌چیز تو این عالم مهم‌تر از این نیست که بدونید تو فلان نقطه‌ای که نمی‌دونیم، فلان بره‌ای که نمی‌شناسیم، گل سرخی رو خورده یا نه.

+ با دوست داشتنی‌ترین کار زندگیت یعنی هدیه دادن شازده کوچولو میشه به زندگی واقعی برگشت؟

  • لافکادیو

سیاست پیشه مردم حیله بازند/ نه مانند من و تو پاک بازند/ تماما حقه‌باز و شارلاتانند/ به هر جا هرچه پاش افتاد آنند/ به هر تغییر شکلی مستعدند/ گهی مشروطه گاهی مستبدند/ سیاست پیشگان در هر لباسند/ به خوبی همدگر را می شناسند/ همه دانند زین فن سودشان چیست/ به باطن مقصد و مقصودشان چیست/ از اینرو یکدگر را پاس دارند/ یکیشان گر به چاه افتد در آرند/ من و تو زود در شرش بمانیم/ که هم بی دست و هم بی دوستانیم/ چو ما از جنس این مردم سواییم/ نشان کین و آماج بلاییم.

+ شعر از ایرج میرزا، خیلی سال پیش. 

+ عکس سند امضا شده توافق میان اینا و اونا منتشره در صفحه یکی از اونا در توئیتر.

  • لافکادیو

 

ب آدم زشتی بود. چهره‌اش شبیه مامان‌بزرگ‌ها می‌ماند. بور می­زد و عقب‌افتاده. هم‌دوره دانشگاهم بود. می­‌گفت افکار بزرگ دارد و درس او را ارضا نمی­کند؛ اما من می­‌فهمیدم از پس درس‌­ها برنمی‌آید. خودش را مدام پشت دانشکده پنهان می­کرد و با دوستش پ سیگار می‌کشید. فکر می­کرد با این ادا و اطوارها استادها به او نمره می‌دهند. اواخر کم­تر به دانشگاه می­آمد و اگر هم سر کلاس پیدایش می‌شد سوژه بچه­ها بود. در میان ورودی ­های 73 دانشکده مایه آبروریزی بود. خوب یادم هست وقتی از کنارشان رد می‌شدم افسوس می­خوردم که یک صندلی دانشگاه را اشغال کرده­اند. آن روزها من به‌شدت درس می­خواندم و همه دانشجویان رویای بورسیه شدن برای دوره تخصصی رشته ­مان را برای من مثل آب خوردن می­دانستند. عینک­ فریم کائوچویی می­زدم و وقتی به دانشگاه می­رسیدم همیشه چند تا از دخترها و پسرها دنبالم بودند تا برای تکالیف کلاس از من راهنمایی بخواهند. خبر مثل بمب صدا کرد. بورسیه قبول شدم و به دوره تخصص رفتم. وقتی برای گرفتن مدارکم به دانشگاه برگشتم در واحد آموزش به‌طور اتفاقی برگه اخراج آقای ب و دوستش پ را دیدم. دو صندلی که سه سال توسط آدم­های اشتباهی اشغال‌شده بود.

  • لافکادیو